یک فوتی و ۱۴ مصدوم در حادثه انفجار بندر عباس
قهرمانی تیم بسکتبال دختران میعاد در لیگ نوجوانان استان هرمزگان
آسفالت ۷ هزار مترمربع از معابر روستای دهنو مراغ در بخش شیبکوه بندرلنگه
برتری دو بر صفر دریانوردان بندرکنگ برابر سایپا بندرلنگه
واژگونی تانکر سوخت در محور پارسیان–بندرلنگه دو مصدوم برجا گذاشت
مواج شدن دریا در بندرلنگه طی روزهای جمعه و شنبه؛ پنجشنبه کمی مواج
با گذشت نزدیک به دو سال از افتتاح رسمی استخر سرپوشیده بندرلنگه این مجموعه ورزشی، ماههاست که تعطیل مانده است.
خلیج فارس همواره یکی از ژرفترین مؤلفههای هویتی، تمدنی و اقتصادی ایران بوده است. در میان بنادر جنوب کشور، بندرلنگه جایگاهی ممتاز دارد؛ شهری بندری که در سدههای گذشته، بهواسطه مجاورت با این پهنه آبی، به یکی از مهمترین کانونهای بازرگانی و دریانوردی ایران تبدیل شده است.
ماه رمضان در بندرلنگه، همچون بسیاری از مناطق ایران، نه تنها به عنوان یک ماه عبادت و خودسازی شناخته میشود، بلکه فرصتی طلایی برای تقویت روحیه نوعدوستی و همبستگی اجتماعی است.
در سالهای اخیر شاهد رشد چشمگیری فعالیتهای قرآنی در بندرلنگه بوده ایم که این فعالیتها نه تنها در ابعاد فردی، بلکه در سطح اجتماعی و فرهنگی نیز تأثیرات زیادی داشتهاند.
یکی از این ظرفیتهای مهم در بندرلنگه صنایع دستی است که از دیرباز در این منطقه رواج داشته و بهعنوان یکی از مهمترین ارکان فرهنگی و اقتصادی بندرلنگه شناخته میشود.
بندرلنگه با زیبایی طبیعی، موقعیت استراتژیک دریایی، و سابقه دیرینه در صیادی و تجارت دریایی، امروز با بحرانی خاموش اما عمیق مواجه است که اگر جدی گرفته نشود، آیندهی دریا و حیات آن را در این منطقه به خطر میاندازد.
در سالهای نهچندان دور، برای بسیاری از جوانان روستایی شهرستان بندرلنگه، فوتبال فقط یک رؤیا بود و نوجوانان در غروبهای داغ تابستان با پای برهنه دنبال توپ فرسودهای میدویدند.
طبق آمار غیررسمی روزانه حدود پنج هزار قایق صیادی در شهرستان بندرلنگه به صید و صیادی در خلیج فارس مشغول هستند.
یکی از مهمترین عواملی که چهره یک شهر را شکل میدهد، نه فقط سازهها و خیابانها بلکه میزان توجه ساکنان آن به پاکیزگی و محیط زیست شهری است.
در سالهای اخیر افزایش مصرف، توسعه شهری، و تغییرات اقلیمی، باعث تشدید بحران آب در مناطق مختلف بندرلنگه شده و حتی در برخی از روستاها، دسترسی به آب آشامیدنی سالم به یک دغدغه روزانه تبدیل شده است. اگرچه نهادهای دولتی در این زمینه اقداماتی انجام دادهاند، اما بدون مشارکت واقعی مردم، مدیریت بحران کمآبی عملاً امکانپذیر نیست.